Küratör ve sanat danışmanı Banu Seyhan'la küratör Hicran Aksöz bugünün sanat dünyasını, koleksiyonerlerin değişen profilini ve Türkiye'nin uluslararası sahnedeki yerini değerlendirdi. Güncel sanat sahnemizdeki dönüşümü anlamak için küratör ve sanat danışmanı olan Banu Seyhan ve küratör Hicran Aksöz'le konuştuk; koleksiyonerlikten genç sanatçıların yaşadığı zorluklara, NFT'nin mirasından sanatın coğrafyasına birçok meseleyi masaya yatırdık. Banu Seyhan: Geleneksel koleksiyonerlik anlayışı yerini daha dinamik, eklektik ve uluslararası bir vizyona bırakıyor. Hicran Aksöz: Hâlâ ağırlıklı olarak yatırım aracı olarak görülüyor. Bir sergi açılışında "Bu işin fiyatı ne, kaça gider" diye soranlar, "Bu iş bana ne anlatıyor" diye soranlardan çok daha fazla. Ama son 5 yıldır özellikle 30'lu yaşlardaki yeni koleksiyonerlerde bir kırılma yaşanıyor; onlar için sanat sadece bir değer saklama aracı değil, aynı zamanda bir vizyon ve paylaşım alanı. Banu Seyhan: Her ikisi de birbirini besleyecek şekilde varlığını sürdürüyor. Banu Seyhan: Yeni nesil koleksiyonerler çok daha cesur, bağımsız ve deneyim odaklı. Bir de genç koleksiyonerler aracısız iletişimi seviyor; Instagram'dan sanatçıya mesaj atıp "Şu işini almak istiyorum" diyor. Hicran Aksöz: Sanat piyasasını baştan aşağı değiştirdi. Banu Seyhan: Sosyal medya, sektördeki 'seçici ve korumacı' duvarları yıkarak demokratikleşmeye büyük katkı sağladı. Hicran Aksöz: Furya bitti, evet. Hicran Aksöz: Bence üç büyük eğilim var: Birincisi, ekoloji ve iklim krizi. ◊ İstanbul sanatın merkezi olmayı sürdürüyor.

Birol Taşkara, Tolga Sungur ve Oytun Canoğlu'nun ev sahipliğinde gerçekleşen gecede, 1782'den bu yana İstanbul'un kültürel mirasının önemli parçalarından olan Şerifler Yalısı, çağdaş sanatla yeniden yorumlandı.

Yıllar önce koçluk eğitimi alırken hocam sormuştu: "Neden buradasın Harun?" O gün tam olarak nasıl cevap verdim, hatırlamıyorum ama soruyu net hatırlıyorum. Yine sosyal medya sebebiyle... Asıl sözüm onlara... Bana kalırsa hayal kırıklığı, tedavisi olmayan hastalıklar arasında başta geliyor. Biliyorum çünkü bunu en az 10 kere yaşadım. Hele bu hayal kırıklığı bir de ilkgençlikte yaşanırsa etkisi hiç geçmiyor... Yıllar önce, henüz sosyal medya yokken kulaktan kulağa yayılırdı umut tacirlerinin haberleri. Eskiden kulaktan kulağa yayılır, bulurdu beni o umut. Şimdi sosyal medyada... Dikkat edin, yapılan haberlerin, iddiaların arkasında bir rapor, bir üniversite yoksa ve araştırmanın bilimsel bir ispatı yoksa hiçbir sosyal medya yayınına kapılıp hayallerinizi ve paranızı boş umutlara yatırmayın. Çok dikkatli olun, çalışır, kazanır, evi-arabayı yerine koyarsınız ama o hayal kırıklığı asla düzelmiyor.

36 sene önce çıkardığı 'Bir Efsane'yle pop müziğin fitilini ateşleyen isimlerden oldu. Hakan Peker'le buluşuyoruz; hayatını, öldükten sonra neden anılmak istemediğini, pop müziğin dünü ve bugününü konuşuyoruz. 'Bir Efsane' koyardım. Yıllar içerisinde lakabım oldu; "Pop müziğin efsane ismi Hakan Peker" diye. Evet, ben de efsane star. Bir de kral diyorlar. 1981 Türkiye Dans Şampiyonası'nda şampiyonluk aldım. 1983'te dans grubu kurdum. Dans olayı Türkiye'de yavaşlayınca 89'da 'Bir Efsane' albümünü çıkardım. 1986-1989 arası dramdı. 7'inci gün oldu, o dönem kasetçiler vardı biliyorsun, bir baktım her yerde 'Bir Efsane' çalıyor. Kasetçiye girdim; "Bu kim" dedim, "Hakan Peker, acayip satıyor" dediler. Unkapanı'na gittim, paraya ihtiyacım vardı, şirkete "Bana 500 lira verir misiniz" dedim, 2 bin lira verdiler. "İsteyen eleştirsin, sen bırakma, devam et, yılma, üret çünkü sen yapıyorsun" derdim. TRT'nin tek kanal olduğu dönemde 'Bir Efsane' ve üç şarkım denetimden geçmişti. Şarkı patladıktan sonra basın "Dansçı Hakan Peker'in şarkısı patladı" deyince herhalde orada yönetim kurulu benim dansçı olduğumu anladı. Ve TRT'den bir sene kadar boykot yedim. "Beni geciktirebilirsiniz ama engelleyemezsiniz" dedim ve hakikaten engelleyemediler. Sonra Zafer Peker'in 'Diyemedim'inin de olduğu 'Sensiz Olmaz' ve Özlem Tekin'in 'Aşk Her Şeyi Affeder mi?' şarkısının olduğu 'Kime Ne' albümü... Ama eski şarkılar popülerliğini hâlâ koruyor... 90'larla 2000'ler arasında ülkenin yaş ortalamasının yüzde 60'ı 18 yaş grubuydu. Şimdi yüzde 60'ı yaşlı, yüzde 40'ı genç. Buradan şu çıkıyor: Şu an gece kulüplerine giden, parası olan, o eski genç ve 90'ları dinleyen kitle. O yüzden de bütün gece kulüplerinde 90'lar, 2000'ler çalıyor. "Abi, bu sene yaza damga vuracaksın" diyorlar. Şimdi romantik şarkılar yaptığınızda 'Aman ne ağlak' diyorlar. "Tamam, biz sana saygı duyuyoruz. Lütfen kenara çekil" demek gibi. Senden genç jenerasyondan insanlar çıkıyor; "Hocam mocam" falan diyorlar. Ama Hakan Peker'in 1'inci ölüm yıldönümü bilmem ne filan gibi şeyler de istemiyorum. Soruyorlar, "Abi nasıl genç kalıyorsun", "Estetik yaptırıyorum" diyorum, "Yok, inanmayız" diyorlar. "Hiçbir şey yaptırmıyorum" diyorum, "İnanmıyoruz" diyorlar. "Beni alsana, evlenelim", "Madem bekârsın, ben sana bakarım" diyorlar. Babamı 4 yaşımdayken trafik kazasında kaybettim, 32 yaşındaydı, çok gençti. Abim Zafer Peker'le aynı babadan iki kardeşiz. 14-15 yaşlarımdayken 'çay'lar vardı. O zaman bir hocayla tartışmam oldu, dayak yedim. 18 yaşımda profesyonel olarak Deniz Erkanat'ın dans grubuna girdim.

Karikatür dergilerinden bildiğimiz o mizah ruhu artık cebimizde. Usta çizerler ve yeni nesil içerik üreticileri hayatın absürt anlarını kendi çizgileriyle yorumlayıp kahkahayı ekrana taşıyor. Bugüne kadar Avni, L-Manyak, Lombak, Penguen ve Uykusuz gibi Türkiye'nin kült mizah dergilerinde çizen karikatürist Emrah Ablak dijital çizgi akımının öncülerinden biri. Özellikle 'Bir Zamanlar' serisiyle yıllardır takipçilerine dijital mizah dergisi deneyimi sunuyor. Özellikle stand-up'çı Yaver Çoruk'un 'Call me Kirve' hikâyesiyle içerik üreticisi Mehmet Gümüştekin'in babaannesiyle umre anısına yaptığı çizimleri son dönemin en eğlenceli paylaşımları arasında.

Gazeteci, yazar Yenal Bilgici'nin ilk romanı 'Kuşlar İçin Ağaçlara Konma Kılavuzu' çıktı. Hayatın bir film şeridi gibi değil, fragmanlar olarak hatırlandığına inanan Bilgici derin bir aşkı anlattığı romanı için "Böyle özgürce uçup gitmekle beraber bir yandan da birisinin yanına konabilme isteği vardır ya, onu anlatmayı istedim" diyor. Bir tesadüfle başlayan, gerçek aşkın iki kahramanı. ◊Haruki Murakami'nin Türkçede'Koşmasaydım Yazamazdım' adıyla yayımlanan bir kitabı vardır. Hem yürüme hem yazar olma hikâyesidir... İnsanla zaman bir şekilde birleşiyor ya da zamanla mekân ve insan bir şekilde bir araya geliyor ve o seni daha dünyaya ait kılıyor. İstanbul bir rota cenneti aslında. Serçe öğretiyor yürümeyi biraz Kuzgun'a. Benim en sevdiğim rota da o. Eminönü'nden girip Yeni Cami'nin yanından kıvrılarak Mahmutpaşa civarına yürümek. ◊İstanbul demişken romanda işlenen temalardan biri köklenmek. Öncesinde 18 yıl İskenderun'da yaşadım. İstanbul'a da üniversite için gittim. İstanbul'da da geliyor ama bir fark var. Artık İstanbul'da bir evim yok. İnsan hikâyesiyle uğraşıyor. İstanbul her zaman içimde taşıdığım bir konu. Cemal Süreya'nın dizesi gibi: "An ki fıskiyesi sonsuzluğun..." Yani sonsuz olanak, imkân... Ama o anı fark etmek gerçekten çok zor. Bir gazeteci için çırak olarak yetişme, biriyle göz göze gelip ona âşık olma imkânı ortadan kalkıyor. 'Tesadüfün Böylesi' diye bir film vardı. O evren de birazcık böyle sıkıcı bir evren gibi geliyor bana. Çok insan "Yeni hayatın da bir sürü imkânı var" diyebilir. Ben ona inanmıyorum. Ve hemen de vazgeçilmesi gereken bir hayat değil bu. Dünya seyretmeye değer" diyor.

Seçkin Pirim'in 'Dün ile Bugün' sergisi Şerefiye Sarnıcı'nda sanatseverleri bekliyor. 1.600 yıllık yapı bu kez Seçkin Pirim'in çağdaş heykellerinden oluşan 'Dün ile Bugün' sergisini sanatseverlerle buluşturuyor. 2024 tarihli 'Parasites Series No.2', suyun içinde süzülen kırmızı bir canlıyı andırıyor. ' Dün ile Bugün'ün ana fikriniyse şu sözlerle anlatıyor: "Son üç senedir üzerinde kafa yorduğum; geçmiş, gelecek, antik kentler, sosyolojik, kültürel, yapısal farklılıklar ve bu döneme nasıl aktarıldığı... Geçmişi olmayan bir dünyada geleceği biz çok kolay var edemeyiz diye düşünüyorum. O yüzden de tüm üç senelik işlerimin ana fikri aslında bunlar üzerinden çıktı." Heykelleri incelerken gözünüz ister istemez sadece eserlere değil, ışığa, gölgeye ve sarnıcın tavanından düşen su damlalarının yüzeyde bıraktığı halkalara da kayıyor. Bizans İmparatoru II. Theodosius tarafından 428-443 yılları arasında inşa ettirilen Şerefiye Sarnıcı yüzyıllar boyunca İstanbul'un su ihtiyacını karşılayan önemli yapılardan olmuş. Sergi 31 Ağustos'a dek ziyaret edilebilir.