Sekiz milyon insan; birbirine değmeden, her gördüğüne "Bonjour" diyerek adeta steril bir varoluş sürdürüyordu. 2002'de Avrupa ile serbest dolaşımın başlamasıyla bu düzen değişti. Sloganları net: "10 milyonluk İsviçre'ye hayır." Hedef; nüfus 9.5 milyona ulaşınca frene basmak, 10 milyonda ise kapıları kilitlemek. Haritada "Önüm arkam sağım solum AB, sobe" diyen bir ülke için bu, apartmandaki tüm komşulara kapıyı kapatıp hâlâ her akşam davet beklemeye benziyor. Dahası, 15 yıldır dünyanın en inovatif ülkesi olan İsviçre, startup kurucularının yarısını ve unicorn değerindeki şirketlerin kurucularının yüzde 78'ini oluşturan beyin göçünü durdurursa kendi ayağına çelme takmış olur. Bugünkü oylama sadece bir göç politikası, sınır kontrolü ya da güvenlik mevzusu değil; bu, İsviçre'nin kendi Brexit provası. Hayır, bu olağanüstü halin nedeni sandık değil; yarın komşu Evian'da başlayacak G7 Zirvesi ve şehre akın eden 50 bin protestocu. Kent bu gösterilere izin vermese uluslararası vizyonunu ve o çok övündüğü demokratik kimliğini sorgulatacaktı fakat izin verince de "10 milyonluk İsviçre istemiyoruz" diyen popülistlerin değirmenine su taşıdı. Üstelik İsviçre, o masaya davetli bir küresel güç bile değil.