A Milli Takım, maça çok iyi hazırlanmış Avustralya karşısında 2-0'lık net bir mağlubiyet aldı. Ancak bizden daha zayıf veya denk seviyedeki takımlara karşı aynı anlayışın işlemediği artık açıkça görülüyor. Bu tür maçlarda oyunun ceza yayı çevresine değil, doğrudan ceza sahasının içine yıkılması gerekiyor. Ne var ki Montella'nın bu konuda bir B planı olduğu hâlâ görülmüş değil. Avustralya'nın 1.94, 1.90 ve 1.98 boylarındaki fizik gücü yüksek savunmacılarından oluşan savunma hattına karşı 1.70 boyundaki Kerem Aktürkoğlu ve sonradan oyuna giren 1.65'lik Yunus Akgün üzerinden gol aramak da soru işaretlerini beraberinde getirdi. Milli takımın hücumda farklı çözümlere, farklı profillere ihtiyacı olduğu açıkça görülüyor. Montella'nın önünde önemli bir süre var. Çünkü bu milli takımın potansiyeli, sahada gördüğümüzden çok daha fazlasını vaat ediyor. 26 orta 28 şut ve 2 gol pozisyonu ve 2-0 kaybedilen maç.

Fenerbahçe, kupada mağlup olduğu Konya deplasmanından ligde üç golle ve çok daha net bir oyunla döndü. Üstelik ortaya çıkan tablo yalnızca skor değildi; Sarı-Lacivertliler 7-8 kaçan net fırsat ile sezonun belki de en üretken maçlarından birini oynadı. Daha hızlı, daha kolektif ve daha baskılı bir Fenerbahçe vardı sahada. Dün akşam Konyaspor karşısına çıkan Fenerbahçe'de teknik sorumluluk koltuğunda Zeki Murat Göle vardı. Son 180 dakikada 2 gol, 2 asistlik katkı vermesi de tesadüf değil. Fred'in bu performansı aynı zamanda gelecek sezon Fenerbahçe'de kalma isteğinin de sahaya yansıması gibi duruyor. Ama bildiğimiz bir gerçek var: Fenerbahçe için lig artık bitti. 6-7 Haziran'daki seçim bu yüzden kulüp tarihinin en kritik dönemeçlerinden biri olacak. Aziz Yıldırım ve Hakan Safi gibi isimlerden beklenti; güçlü bir kadro kurmaları ve doğru teknik adam tercihi yapmaları. Çünkü bu ligde şampiyonluklar bazen bir puanla, bazen üç puanla, genelde hakem kararlarıyla belirleniyor. Fred'in her sezon atıldığı, İsmail'in en az 2 kez sarı kart cezasına girdiği ligimizde Torreira 4 sezondur kırmızı kart görmüyor. Sertlikleri ve her maç sonu hakem yorumcularının anlattıkları aklınıza gelince 4 sezonda belki de 10'dan fazla kırmızı kart görmeliydi diyebiliyoruz. Geçmişte bu kulübe Van Persie geldi, Nani geldi, Roberto Carlos geldi. Bu, Tedesco'nun kusursuz bir teknik adam olduğu anlamına gelmiyordu; sadece sürekli değişimin Fenerbahçe'ye zarar verdiğini düşünüyordum. Sezon başındaki yanlış seçim kararı ve ardından gelen hatalar zinciri Sarı-Lacivertliler'i bir kez daha hüsrana sürükledi.

Fenerbahçe derbide adeta kendi kendine yenildi. Sidiki Cherif ile Galatasaray savunmasının arkasına sarkmak. Ancak penaltıdan sonra Talisca'nın oyundan düşmesiyle Fenerbahçe adeta 10 kişi kalmış gibi oynadı. 4-3-3 düzeninde orta sahanın bir parçası olması gereken oyuncunun oyundan kopması, üstünlüğün rakibe geçmesine yol açtı. derbide taçtan gol yemedim de demez artık Fenerbahçe. Fenerbahçe'ye karşı kart konusunda oldukça cömertti, ancak aynı standardı Galatasaray için göstermedi. Nene-Sane pozisyonunda penaltı vermemesi, Yunus'un kafa seviyesindeki tehlikeli müdahalesine kart çıkarmaması ve daha ilk yarıda Yunus'u oyunda tutması skandallarının büyüklüğünü özetliyordu. İkinci yarıda kazandırdığı penaltıyla skor 2-0'a geldi. Penaltı değil demiyorum. Osimhen'in yaptığı 4/5 sarı kartlık harekette hatta Guendouzi'nin boğazını sıkmasında oyunda kalması tamamen Yasin Kol maharetiydi! İkinci yarıya yanlış tercihlerle başlaması, Galatasaray'ın iki ofsayt golünü sadece izlemekle yetinmesi ve değişikliklerde geç kalması, Fenerbahçe'nin reaksiyon şansını ortadan kaldırdı. Zaten 3 forvetini yollayıp 19 yaşındaki Cherif'le şampiyon olacağını düşünmek saçmalıktı. Kante, Guendouzi, Kerem, Skriniar, İsmail, Musaba üzerine bir takım kurup sil baştan değil mantıklı bir yapılanma ile yeni sezon, yeni başkan, sağlam Samandıra ve inanmış taraftarlarla Ounachu - Osimhen ayarında 2 ekstra forvet ile sezona başlanmak zorunda.

Bu, sezonun kırılma anlarından biriydi ve sarı-lacivertliler "devam" dedi Domenico Tedesco'nun son haftalarda inşa etmeye çalıştığı oyun artık daha net görünüyor. Topa sahip olan, oyunu rakip yarı sahaya yıkan ve orada sonuç arayan bir Fenerbahçe var. Özellikle Asensio'nun yokluğunda tercih edilen 4-2-3-1 dizilişi ve Kerem–Talisca–Nene hattının forvet arkasındaki üretkenliği bu maçın anahtarıydı. Ancak Fenerbahçe seviyesinde "birinci forvet" olmak için zamana ihtiyacı olduğu da açık. Orta sahaya ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Dahası, kamuoyunun tamamının "net penaltı" dediği Mert Müldür ve Nene pozisyonlarında kararlar farklı çıksa, bugün bambaşka bir tablo konuşuyor olabilirdik. VAR sistemi, "görülmeyeni görmek" ve "bariz hatayı düzeltmek" için var. Otoritelerin "en az 10 sarı kart çıkmalıydı" dediği bir maçın tek kartla bitmesi… Türk futbolunda hakem standardı meselesi artık münferit değil, yapısal bir sorun ve dikkat edin çıkmayan kartlar Galatasaray'a ve diğer açıya geçtiğinizde tekme tokat oynayan Fenerbahçe'nin rakibi Kayserispor'a! Fenerbahçe'de 7 oyuncu sınırdaydı. Galatasaray'ın ise 1 oyuncusu sınırda! Tüm maçların kazanılması gerekiyor. Bu hedefler gerçekleşirse, tüm bu kaosun, tartışmaların, kongrelerin ve saha dışı gürültünün içinde geçen bir sezon için "iyi" demek mümkün olabilir.

Türk futbolu, 24 yıl sonra gelen Dünya Kupası biletiyle büyük bir sevinç yaşadı. Bu başarı, yıllardır hasret kaldığımız bir tablonun geri dönüşüydü. Uzun süredir göz göre göre gelen çöküşün adı artık konulmalıdır: Türk hakemliği dibe vurmuştur. Bu tablonun baş sorumlularından biri olan Ferhat Gündoğdu ise hâlâ başarısızlığı kabul etmek yerine kamuoyunu oyalama derdinde. Düşünün; iki milyon nüfuslu Gabon'dan hakem Dünya Kupası'na gidiyor ama 90 milyonluk Türkiye'den bir kişi bile yok. Bu yapıdan başarı çıkmaz. Bu bir gurur meselesi değil, kalite meselesidir. "Olmaz" diyenler İngiltere'ye baksın. Türk futbolu Dünya Kupası'na giderken hakemliğin evde kalması kabul edilemez.

Gaziantep FK karşısında alınan 4-1'lik galibiyet ilk bakışta rahat bir akşamı anlatıyor. Fenerbahçe yine maça tutuk başladı. Tedesco'nun tercihleri ve başlangıç planı soru işaretlerini beraberinde getirdi. 35/40 dakikalık zayıf bir oyun var. Yani ilk golün geldiği 40. dakikaya kadar sahada ne yaptığını çok da belli eden bir takım yoktu. Fenerbahçe'nin iyi olduğu, skor bulduğu yer burası. 12-13 bin civarında kalan seyirci sayısı, aslında uzun zamandır biriken duygunun dışa vurumu gibi. Orta sahada kontrol tamamen Fenerbahçe'ye geçti. Aslında Fenerbahçe için yeni bir durum değil bu. Bu kez o süre biraz daha erkene çekildi, son 30 dakikaya yayıldı. Kupa maçları kazanılması durumda toplamda 10 maç var. Tedesco ile devam doğru yani. Elde temasın bu kadar gri olduğu bir pozisyonda verilen karar, soru işaretlerini beraberinde getiriyor. 5/6 kamera açısını izledik ve sadece 1 tanesinde ele teması konuşabiliyoruz.

Rezalet nasıl tanımlanır deselerdi dün akşamki şampiyonluğa oynayan Fenerbahçe'yi izleyin diye önerirdim. Sahada ruhu olmayan, kenarda aklı yok gibi bir Fenerbahçe izletti bize takım olarak. Fenerbahçe için Süper Lig sezonunun fiilen bittiğini ben Kasımpaşa maçından hemen sonra söylemiştim. Yıllardır Süper Lig'de aynı senaryoyu izleyen biri olarak o maçtan sonra Fenerbahçe'nin lig hedefinin bittiğini, artık tek gerçekçi hedefin Türkiye Kupası olduğunu açıkça ifade etmiştim. Bugün gelinen noktada yaşananlar ne yazık ki bu öngörünün doğrulandığını gösteriyor. Ama Mert Müldür'ün de Levent Mercan'ın da hali ortada. Fenerbahçe bu sezon boyunca garip bir alışkanlık edindi. Maçların ilk yarılarını adeta çöpe atan, rakiplerine cesaret veren, geri düştükten sonra ise son 15–20 dakikada gerçek kimliğine dönüp maçı kurtarmaya çalışan bir takım izledik. Kasımpaşa, Antalya ve Karagümrük maçlarında yapılan teknik hatalar zinciri Fenerbahçe'nin şampiyonluk ihtimalini ortadan kaldırdı. Fenerbahçe yönetiminin Konya Galatasaray maçı sürecinde sergilediği sessizlik ve her şey bittikten sonra yapılan açıklamalar kulübün yıllardır aynı hataları tekrar ettiğini gösteriyor. Kamuoyuna "değişim" mesajı verilecek. Ama Fenerbahçe'nin temel sorunları yine konuşulmayacak. Şubat ile nisan ayları arasında yarışın kaderini belirleyen süreç başlıyor. Mayıs sonunda yapılacak kongrede başkan adaylarının ve oy kullanacak üyelerin gerçekten cevaplaması gereken sorular bunlardır. Bugün itibarıyla Fenerbahçe için tek gerçekçi hedef Türkiye Kupasıdır. Bunun cevabını vermek Fenerbahçe'de görev yapan herkesin sorumluluğudur. Son olarak şunu da net şekilde söylemek gerekir: Hakem hataları, kart uygulamaları ve verilmeyen iki penaltı Fenerbahçe'nin yarıştan kopmasında etkili oldu. Ve belki de en acı gerçek şu: Fenerbahçe yıllardır giderek daralan bir zihniyetin içine sıkışmış durumda. Fenerbahçe yeniden Türkiye'nin takımı olmak zorunda.

Aslında sadece iki maç değil. "Olur böyle şeyler" demek basit. Artık mesele "açıklamak" değil; açıklayacak bir şeyin kalmaması. Bir başka dikkat çekici nokta: Fenerbahçe gol atıyor ve hemen ardından ya gol yiyor ya da kalesinde yüzde yüzlük pozisyon veriyor. Puan farkı dört. Kulüpten tek kelime açıklama yok. Aksine başkan Sadettin Saran stat çıkışında "Biz şampiyon olacağız" diyor. Geçen hafta herkesin "penaltı" dediği pozisyonlar, bu hafta yine herkesin "penaltı" dediği anlar… Atilla Karaoğlan'a bir bakın! Bu hakemlerin Fenerbahçe maçlarına çıkabilmesi, hatalarına rağmen hakemlik yapabilmesi futbolumuzun ayıbı! Siz susmayı maharet sanıp 4 puan geriye düşüyorsunuz. Fenerbahçe başkanı Sadettin Saran kişisel durumları sebebi ile konuşamıyorsa bu durumum Fenerbahçe'ye zarar vermesine izin vermemeli. Gelelim teknik tarafa. O açıklama birikimin de olup olmadığını sorgulatıyor bana! Oysa Musaba, hem Galatasaray hem de Samsun maçlarında tabelayı değiştiren isimlerden biriydi. Bütün yük Asensio'ya kalıyor, onu da 3 kişi marke ediyor! Son iki maç, sadece iki maç değil. Bir alışkanlığın, bir kırılganlığın ve bir yönetim zaafının özeti. Şimdi elde kalan tek şey kupa. Onu da Çarşamba günü Gaziantep'i yenememesi durumunda kaybedecek Fenerbahçe. Son iki maç son 30 yılın özeti gibi.

İlk maçta alınan 3-0'lık ağır yenilginin gölgesiyle gidilen Nothingham deplasmanında kimse pembe hayaller kurmuyordu. Ama bir gerçek vardı: Sahaya çıkan takımın adı Fenerbahçe'ydi. Ama buna rağmen oyun geometrisi belirgin, planı olan ve en önemlisi özveriyle oynayan bir Fenerbahçe vardı. Merkezde Guendouzi, sol stoperde Mert, sağda Yiğit. Kağıt üzerinde 3-4-3, oyun içinde zaman zaman 3-5-2'ye evrilen bir yapı. 2-1'lik galibiyet Avrupa defterini kapatmaya yetmedi belki ama Fenerbahçe'ye ciddi bir moral yüklemesi yaptı. Önümüzde Antalyaspor maçı var ve kadroya katılacak isimlerle birlikte daha geniş bir rotasyon Fenerbahçe'yi rahatlatacak. Vitor Pereira devre arasında dört değişiklikle "pabuç pahalı" dedi ama Fenerbahçe buna rağmen ikinci yarının başında skoru 2-0'a getirebildi. Fenerbahçe'de sakatlanan Nene yerine Semedo hamlesi ve ilerleyen dakikalarda Levent'in oyuna girmesi topla oynama yüzdesi ve pas opsiyonu açısından güven verici bir plana dönüştü. İstatistikler ortada: Son yıllarda Fenerbahçe deplasman performansında zirveye oynarken iç sahada ikinci sıralarda kalıyor. 11 yıllık şampiyonluk hasretinin tribüne yüklediği negatif enerji de bu tablonun parçası. Fenerbahçe ligde yoluna devam eder.

Futbol bazen 90 dakika değildir. Fenerbahçe, Kasımpaşa karşısında ilk yarıda yokları oynadı. Kaçan iki önemli fırsat var; biri kalecinin kritik müdahalesi, diğeri direk dibinden auta giden top. İlk 45 dakikada üstün olan taraf tartışmasız konuk ekipti. İkinci yarıda Fenerbahçe topa daha fazla sahip oldu. 16 şutun yalnızca üçü kaleyi buldu. Fakat Fenerbahçe'nin kronik sorunu tam burada ortaya çıktı: Skoru koruma refleksi ve duygusal kontrol eksikliği geçen sezon Kayseri maçında, evvelki sezon İstanbulspor maçında Fenerbahçe'nin kaderine yön vermişti. Yiğit Efe yerini kaybetti ve yanlış hamle yaptı, Fred orta yapılmasına izin verdi, Mert Müldür rakibe kafayı vurdurttu son olarak Guendouzi çevre kontrolü yapamadı ve iki dakika sonra gelen eşitlik. Fred tipi bir merkez dokunuşu tempoyu artırabilirdi. Şampiyonluk baskısının bu kadar yoğun olduğu bir süreçte hem de Avrupa'da Nottingham mağlubiyetiyle tur artık gitmişken hücum kurgusunu bozmak ne kadar doğruydu, soru işareti. Bu yapı oluşmadığında oyun Fenerbahçe adına kilitleniyor. Galatasaray'ın puan kaybettiği haftalarda Fenerbahçe'nin üzerindeki "fırsat baskısı" artıyor. Sarı-lacivertliler bunu başaramadı. Ama Fenerbahçe o cennette kalmayı yine başaramadı.

Fenerbahçe Avrupa'ya sadece elenerek değil, ciddi bir ders alarak veda etti. Kaptan yaklaşık 4 hafta takımdan uzak kalacak! Kağıt üzerinde "çok güçlü" görünmeyen bir İngiliz temsilcisi vardı karşısında. Asıl mesele rakibin gücü değil, Fenerbahçe'nin tercihiydi. Kaptırılan bir topta savunma oyuncusu Murillo yaklaşık 50 metre top sürdü. "Açık mıydı, yeterince açık değil miydi?" tartışmasına gerek yok. İkinci yarıda İsmail'in oyuna girişiyle orta saha bir nebze toparlandı ama oyun aklı ilk 45 dakikada kaybedilmişti. Fenerbahçe maçı da turu da İstanbul'da bıraktı. Bu, Tedesco'nun Fenerbahçe'nin başındaki dördüncü mağlubiyeti. Üç kulvardan iki kulvara düşen bir Fenerbahçe var. Çarşamba günü Türkiye Kupası'nda Gaziantepspor karşısında alınacak sonuç artık çok daha kritik.

Buz gibi bir Kadıköy akşamında Fenerbahçe, Kerem Aktürkoğlu'nun golleri, Marco Asensio'nun müthiş oyunu ve Kanté'nin "merhaba" dediği performansıyla Gençlerbirliği karşısında 3-1'lik net bir galibiyet aldı. Domenico Tedesco; Skriniar ve Alvarez'in yokluğunda savunmada Çağlar Söyüncü'ye, orta sahada ise henüz takıma yeni katılan Kanté'ye görev verdi. Kanté'nin Asensio'ya aktardığı top, Asensio'nun topukla yaptığı inanılmaz asistle Kerem'i golle buluşturdu. Kerem de imza vuruşlarından biriyle skoru 2-0'a getirdi. Bu kez Talisca'nın 30 metreden verdiği ara pasını Mert Müldür ceza sahasına çıkardı golü yapam isim yine Kerem oldu. Kanté ise çok iyi bir oyuncu. Fenerbahçe'nin kadro yapısına baktığımızda; Ederson, Skriniar, Kanté, Asensio, Talisca gibi dünya yıldızlarıyla güçlü bir omurga kurulduğunu görüyoruz. Maçın ikinci yarısında yaklaşık 10 dakikalık bir bölümde oyunun kontrolü Gençlerbirliği'ne geçti. Bu bölümde Tedesco'nun Fred ve İsmail hamleleriyle denge yeniden Fenerbahçe lehine döndü. Bir diğer önemli isim ise Mert Müldür. Aynı yorumu Çağlar Söyüncü için de yapabiliriz. Maçın bence en değerli olayı Mert Müldür, Oğulcan'ın tehlikeli bir pozisyona girme ihtimali olmasına rağmen meslektaşını düşünüp oyunu durdurması futbol adına hala umudun var olduğunu bana hissettirdi.