2002 Dünya Kupası'nda elde edilen üçüncülükten sonra kimse bir sonraki Dünya Kupası için bu kadar uzun süre bekleyeceğimizi düşünmüyordu. Aradan geçen 24 yılda nesiller değişti. Bu yüzden 2026 Dünya Kupası sadece bir turnuva değil. Çünkü 2002'nin bize bıraktığı en büyük miras üçüncülük değildi. Elbette son 16, çeyrek final hatta daha fazlasını istemek en doğal hakkımız. Belki de Türk futbolunun önündeki en büyük hedef yeni bir 2002 yaratmak değil. 2002 bize unutulmaz bir hatıra bıraktı. 2026'nın önünde ise daha zor bir görev var. Belki de 2026'nın asıl önemi tam burada yatıyor.

Luis Enrique ve Mikel Arteta'nın hikâyeleri, modern futbolun bize unutturmaya çalıştığı bir gerçeği yeniden hatırlattı: Başarı bazen zamana ihtiyaç duyar. Bugün PSG'nin üst üste Şampiyonlar Ligi şampiyonluklarını ya da Arsenal'in yeniden Avrupa'nın en güçlü takımlarından biri haline gelmesini konuşuyoruz. Luis Enrique göreve geldiğinde PSG'nin sorunu yıldız eksikliği değildi. Sonunda ortaya Avrupa'nın en güçlü takımlarından biri çıktı. Mikel Arteta göreve geldiğinde Arsenal, uzun süredir zirvenin uzağında kalmıştı. Aslında Luis Enrique ve Arteta'nın hikâyeleri bize aynı şeyi anlatıyor. Futbolda en zor şey transfer yapmak değildir. Modern futbolun en büyük problemi de burada başlıyor.

Arsenal, Manchester City hegemonyasını yıkarak Premier Lig şampiyonluğuna ulaştı. Bu, bir transfer başarısı değil. Bu, bir "sabır ve sadakat" başarısı. Mikel Arteta 2019'da takımın başına geçtiğinde Arsenal kaotik bir geçiş dönemindeydi. İlk yıllarında takımı 8. bitirdi, Şampiyonlar Ligi potasının dışında kaldı. Tribünler öfkeliydi, medya "Arteta Out" manşetleri atıyordu. Herkesin "bitti" dediği yerde Arsenal yönetimi tek bir şey yaptı: Planın arkasında durdu. Bir hoca geliyor, kendi sistemine göre 10 oyuncu aldırıyor. Yeni gelen hoca "bu kadro benim sistemime uygun değil" diyor, bir 10 oyuncu daha isteniyor.

Ama futbolun güzel tarafı şu; biri biterken diğeri başlıyor. Yerli oyuncuların bonservisleri gereksiz şekilde yükseliyor, bu kez de +4 kuralına uyan genç yabancılar olduğundan pahalı hale geliyor. Sarı-kırmızılı ekip için transferin ilk adımı "kimi alacağız?" değil, "kim gidecek?" sorusu olmalı. Özellikle yabancı oyuncu havuzu zaten oldukça kalabalık. Özellikle 10 numara bölgesinde oyunu yönlendirecek, temposunu ayarlayacak ve hücumu organize edecek bir eksiklik hissedildi. Bir diğer önemli konu da yerli oyuncu ve +4 kuralına uygun isimler olacak. Çünkü kulüpler artık sadece iyi oyuncu değil, kurala uygun oyuncu da arıyor. Ve aslında Türk futbolunun temel problemi tam burada başlıyor. Takımlar kadro mühendisliğini sahaya göre değil, yönetmeliğe göre yapmaya başlıyor.

Galatasaray, Antalyaspor'u 4-2 mağlup ederek şampiyonluğunu ilan etti. Çünkü Galatasaray taraftarının önemli bir kısmı özellikle son haftalardaki oyundan memnun değildi. Ama burada dengeyi doğru kurmak gerekiyor. Galatasaray taraftarını 1 Ağustos 2025'e götürelim. Birine çıkıp desek ki: "Galatasaray yine şampiyon olacak. Şampiyonlar Ligi'nde son 16 yapacak. Bunu yaparken Liverpool'u iki kez yenecek, Juventus'a beş gol atacak." Herhalde kimse dönüp oyunun temposunu sorgulamazdı. Galatasaray'ın yaşadığı durum biraz da bu. Galatasaray'ın yeni sezon öncesinde transfer politikasını çok doğru yönetmesi gerekiyor.

Galatasaray, Samsunspor karşısına şampiyonluk maçına çıktı. Ama sahadaki görüntü farklıydı. Geçen hafta Fenerbahçe karşısında özellikle ilk 15 dakikanın ardından rakibine karşı üstün oynayan Galatasaray'dan eser yoktu. Ve artık en büyük problem şu: Galatasaray taraftarı hangi Galatasaray'ın sahaya çıkacağını bilmiyor. Okan Buruk hafta boyunca "daha şampiyon olmadık" mesajını verdi. Sir Alex Ferguson'ın yıllar önce söylediği söz tam da bunu anlatıyor: "Bir takımın omurgasını 4 yılda bir yenilemek gerekir." Galatasaray için de artık o zaman gelmiş gibi duruyor.

Hepimizin heyecanla beklediği, Türk futbolunun bayramı Galatasaray–Fenerbahçe derbisi geldi. İki takım da formsuz. "Nasıl olsa şampiyon oluruz" ile "lig bitse de gitsek" arasında sıkışmış bir görüntü. Özellikle bu sezon Şampiyonlar Ligi gecelerinde gördüğümüz o agresif, coşkulu Galatasaray… Galatasaray'ın yaşadığı dalgalanma dönemsel; Fenerbahçe'ninki ise yılların getirdiği bir zihinsel yük. Bu, "beraberlik kimseyi üzmez" maçı değil. Beraberlik, Galatasaray'ı büyük ölçüde şampiyon yapar. Bu yüzden kağıt üzerinde risk alması gereken taraf Fenerbahçe.

Galatasaray, Kocaelispor karşısında sahada istediğini üretemedi. Bu maçın özeti aslında çok net: Oyunu Galatasaray değil, Kocaelispor oynattı. Bu da Galatasaray adına en büyük problem. Galatasaray buna karşılık üretemedi. 7 puanlık avantajın erimesi sadece puan kaybı olarak okunmamalı. Okan Buruk, Galatasaray kariyerinde bu tarz virajları daha önce de yaşadı. Şimdi gözler kalan 5 maçta.

Galatasaray, Göztepe deplasmanına yüksek konsantrasyonla başladı. Zaten ilk yarım saat dolmadan 2-0'ı bulmaları da bunun göstergesiydi. İlk yarıda Galatasaray doğru oynadı. Göztepe önce golü buldu. Önce ortalarla, ardından topu yere indirerek Galatasaray savunmasını zorladılar. Özellikle 45 ile 65. dakikalar arası sarı-kırmızılılar için ciddi bir kabusa dönüştü. Galatasaray duran toptan bulduğu golle oyunu yeniden kendi lehine çevirdi ve Göztepe'nin puan umutlarını kırdı. Leroy Sane ise iki farklı yarı oynadı; ilk yarıda etkiliydi, ikinci yarıda ise oyundan düştü.

Bunun ne demek olduğunu anlamak isteyenler 2002'den sonra oynanan elemelere bakabilir. Bir nesil ilk kez Dünya Kupası görecek, başka takımları tutmadan kendi milli takımını destekleyecek. A Milli Takım'ı artık net şekilde ikiye ayırabiliriz: Montella'dan önce ve Montella'dan sonra. Montella öncesinde bu takım kritik maçları oynayamıyordu. Sahada artık ne yaptığını bilen bir takım var. Panik yapmayan, oyuna sadık kalan bir takım var. Belki de en önemlisi şu: Bu takım bu maçları ilk kez oynayan bir ekip gibi değil, buraları bilen bir takım gibi oynuyor. 24 yıl sonra Dünya Kupası'ndayız.

Türkiye, Dünya Kupası play-off yarı finalinde Romanya'yı 1-0 mağlup ederek istediğini aldı. Alanları iyi kapattılar, özellikle bizim yıldız oyuncularımıza 2'li, 3'lü baskılarla oynama alanı bırakmadılar. Türkiye daha fazla risk aldı, topu daha hızlı dolaştırdı. Türkiye de bunu yaptı. Eğer doğru tempo ayarlanır ve savunma zaafları doğru değerlendirilirse, Türkiye bu eşleşmeden de istediğini alabilir. Ve Türkiye artık bunu yaşayarak öğrenen bir takım.

Galatasaray, Liverpool deplasmanında 4-0 mağlup olarak Şampiyonlar Ligi'ne veda etti. Ancak 15. dakikadan sonra tempoyu yukarı çekti. Liverpool taraftar desteğini de arkasına alarak tempoyu daha da artırdı ve kısa sürede skoru 4-0'a getirdi. Bu bölümde Galatasaray oyunun içinde kalamadı. Ancak bu maçı sadece bu 90 dakika üzerinden okumak eksik olur. Galatasaray adına Avrupa'da hedeflere ulaşılan bir sezon geride kaldı.