Haussmann mimarisinin görkemi, Louvre Müzesi'nin ihtişamı ve Paris'in romantik atmosferi ilk bakışta Fransa'nın hâlâ Avrupa'nın tartışmasız ekonomik devi olduğu izlenimini veriyor. Büyüme neredeyse durma noktasına gelirken, kamu borcu milli gelirin yüzde 116'sını aşmış durumda. Bütçe açığı Avrupa Birliği kurallarının oldukça üzerinde seyrediyor. Bir zamanlar Avrupa ekonomisinin lokomotiflerinden biri olarak gösterilen Fransa, bugün yüksek kamu harcamalarının ve sosyal devlet modelinin ağır maliyetiyle karşı karşıya bulunuyor. Buna rağmen Fransa tamamen güç kaybetmiş değil. Ancak asıl soru şudur: Ekonomistler, önümüzdeki birkaç yıl boyunca Fransa'nın düşük büyüme, yüksek kamu borcu ve bütçe disiplini arasında hassas bir denge kurmak zorunda kalacağını belirtiyor.

Bugün aşkın, zarafetin ve romantizmin küresel başkenti sayılan bu şehir, ruhunu 137 yıl önce dökülen 7 bin 300 tonluk bir demir kütleye borçlu. Şimdilerde önünde fotoğraf çektirmek için milyonların sıraya girdiği Eyfel Kulesi, doğduğu günlerde Paris burjuvazisinin ve dönemin entelektüellerinin kabusuydu. Guy de Maupassant'ın sırf bu "çirkin demir yığınını" görmemek için öğle yemeklerini kulenin içindeki restoranda yediğini hatırlayınca, tarihin estetik algımızla nasıl alay ettiğini daha iyi anlıyorum. O, "pudetlenmiş demir" denilen, artık sırrı tarihe karışmış özel bir metalürji mucizesiyle inşa edildi. Bin derecelik fırınlarda devasa çubuklarla eritilip karıştırılan, karbonu uçurulurken içine mikroskobik cam lifleri enjekte edilen bir demir bu. Altlarında yüzlerce metrelik uçurumlar, ellerinde rulo ve fırçalarla, tam 60 ton boyayı kulenin her bir gözenekli hücresine adeta nakşediyorlar. Mühendislik, insan gözünün zaaflarını bile hesaplayarak estetiğe dönüştürmüştür.

Bir iş gezisi vesilesiyle birkaç günlüğüne Paris'teyim. Elbette herkesin gözü önce Eyfel Kulesi'ne takılıyor. Bu manzaraya, Baron Haussmann'ın 19. yüzyılda inşa ettirdiği meşhur krem renkli apartmanlar eşlik ediyor. Akşam saatlerinde Seine Nehri kıyısında yürürken, bir tarafta asırlık köprüler, diğer tarafta ışıklar altında yükselen Eyfel Kulesi görülüyor.

Hikâye, Roma İmparatorluğu'nun "Galya" adını verdiği topraklarda başlar. 481 yılında Kral Clovis'in farklı kabileleri tek çatı altında toplamasıyla Fransa'nın siyasi temelleri atılır. Versailles Sarayı'ndan ülkeyi yöneten XIV. Louis, devlet gücünü tek elde toplar ve Fransa'yı Avrupa'nın en güçlü ülkesi haline getirir. 1789 Fransız Devrimi ise yalnızca Fransa'nın değil, insanlık tarihinin yönünü değiştirir. Fransa'da yaşayan ve her devirde insanlığın nefs-i emmaresi özelliklerini tasiyan, her nerede yaşıyorlarsa orada fitne tohumlarını eken Yahudilerin içinden Robespierre gibi şahısların fitne kıvılcımını ateşleyerek ön ayak olması sonucu, Bastille Hapishanesi'nin basılmasıyla başlayan süreç, krallığın yıkılması, cumhuriyetin ilanı ve "Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik" ideallerinin dünyaya yayılmasıyla sonuçlanır. Fransa, 21. yüzyıla girerken artık yalnızca bir Avrupa ülkesi değil; nükleer gücü, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ndeki daimi üyeliği, kültürel etkisi ve Avrupa Birliği'nin kuruluşundaki öncü rolüyle küresel bir aktör konumundadır. Bununla birlikte caddelerdeki durgunluk Fransa'nın Afrika'daki yıllık 500 milyar dolarlık gelirinden mahrumiyetinin izlerini yansıtmakta olduğunu söyleyebilirim.

Takvimler bir kez daha Hicret'in yıl dönümünü gösteriyor. İnsan ister istemez şu soruyu soruyor: Hicrî takvim, sıradan bir zaman hesabı değildir. Hicrî yılbaşını Miladî yılbaşı gibi kutlamamak bir eksiklik değildir. Bir zamanlar dedelerimiz ayları Muharrem'le, Safer'le, Rebiülevvel'le bilirlerdi. Takvim değiştirmek sadece rakam değiştirmek değildir. Çocuklarımıza Hz. Muhammed'in (sav) hicretini anlatmak, Hicret'in hangi şartlarda gerçekleştiğini konuşmak, yeni Hicrî yılı muhasebe vesilesi yapmak, geçen yılı sorgulamak ve gelecek yıl için niyetlerimizi tazelemektir. Rabbim Hicretin 1448. yılını, korkunç zulümlere maruz kalan Müminlerin selametine, hidayete kabiliyeti olmayan zalimlerin ise helâkine vesile eylesin.

Seyahatimizin vesilesi, 15-19 Haziran tarihlerinde düzenlenen uluslararası savunma sanayi fuarıydı. Paris'in kalbi sayılan Şanzelize Bulvarı'nın başlangıcında yükselen Zafer Takı, ilk bakışta yalnızca görkemli bir anıt gibi görünür. Napolyon Bonapart, Austerlitz Zaferi'nin ardından Fransız ordularının şanını ebedîleştirmek amacıyla bu yapının inşa edilmesini emrediyor. Zafer Takı ancak 1836 yılında tamamlanabiliyor. Mimari açıdan bakıldığında Roma İmparatorluğu'nun zafer taklarının etkisi açıkça hissediliyor. Kabartmalarda Fransız Devrimi'nin izleri, Napolyon savaşlarının sahneleri ve Fransız askerlerinin kahramanlık hikâyeleri işlenmiş. Birinci Dünya Savaşı'nda hayatını kaybeden ve kimliği tespit edilemeyen Fransız askerlerini temsil eden bu mezarın başındaki ateş, 1923 yılından bu yana hiç söndürülmeden yanıyor. Bu yönüyle Zafer Takı yalnızca bir zafer sembolü değil, aynı zamanda bir hatırlama ve vefa mekânı. Belki de bu yüzden Paris'te en çok aklımda kalan şey, Zafer Takı'nın kendisi değil; gün batımında onun gölgesinde hissedilen tarih duygusu oldu.

Kırık dökük mesajlar gönderir, kötü hazırlanmış sahte siteler kurarlardı. Oysa gördüğünüz görüntü de, duyduğunuz ses de tamamen sahte olabiliyor. Sahte haberlerle dikkatimizi çekiyorlar. Sahte görsellerle bizi ikna ediyorlar. Üstelik bu tehdit sadece bireysel değil.

Teknoloji Batı'nın, finans Batı'nın, yazılım Batı'nın, gökyüzü Batı'nın, denizler Batı'nın... Ve bu devrimin adı Çin. Çin artık sadece üretim yapan bir ülke değil; kuralları yazan, standartları belirleyen ve alternatif sistemler inşa eden bir güç haline geliyor. Aynı zamanda Batı'ya olan bağımlılığını birer birer terk ediyor. BeiDou ile kendi navigasyon ağını kuruyor. Oracle'ı terk ediyor. İspanyol İmparatorluğu da... Britanya da... Bugün ise benzer bir sınavın içinde Amerika bulunuyor. Kendi ödeme ağını kurması... Sadece teknoloji meselesi değildir. Ve o çanlar, artık Pekin'den yankılanıyor.

Bir milletin ruh kökü, geleceğini teslim ettiği sınıflarda şekillenir. Ancak bugün o makamların arkasına saklanan ideolojik körlük, manevi değerleri içten içe kemiren bir nankörlüğe ve sokak anarşizmine dönüşmüşse, durup derinden bir muhasebe yapma vakti gelmiş ve hatta geçiyor demektir. Eğer bu tipler, "zulüm 1453'te başlad"ı diyen, (günümüzdeki temsilcileri FETÖ bulaşığı) "Bizans Artıkları" ise normaldir. Bir İmam-Hatip Lisesi'nde müdür yardımcılığı gibi hassas bir makamı işgal eden bir şahsın, her ay maaşını tıkır tıkır aldığı devletin, orada asayişi sağlamak için görevlendirdiği Asayişten sorumlu Emniyet Biriminin timlerinden birine ait bir TOMA'nın üzerine bir sokak militanı gibi tırmandığını gördük. Ardından elini kolunu sallayarak, hiçbir şey olmamış gibi yine o masum çocukların karşısına çıkacak. Çünkü bu ülkenin sırtına bindirilmiş en ağır yüklerden biri olan 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, yüz kızartıcı bürokratik bir suç olmadıkça bu tarz ideolojik militanları sistemin dışına atmaya müsaade etmiyor. Bunun ne AB uyum yasalarıyla ne de evrensel özgürlüklerle bir çelişkisi vardır; bu tamamen bir kurumun varlık amacına, mayasına ve o millete olan namus borcuna saygı meselesidir. İmam Hatip Okulları böyleyse, varın siz diğer okulların halini düşünün. En azından İmam-Hatip gibi hususi misyonu, milli ve manevi bir davası olan okullara öğretmen tayin edilirken, mesleki puanların ötesinde temel ahlaki, fikri ve itikadi şartlar aranmalıdır.

Bütün bunlar tesadüf değildir. "Mavi Vatan" doktriniyle deniz yetki alanlarını korumaya çalışan Türkiye'ye karşı yeni nesil bir çevreleme modeli devreye sokuluyor. Yeni dönemin savaş dili budur. Karşı cephe, Türkiye'yi sürekli alarm halinde tutarak: Ama unuttukları bir şey var: Türkiye artık eski Türkiye değil. Doğu Akdeniz'de bilek güreşi sertleşecek. Fakat mesele artık sadece askerî üstünlük değildir.

Takvimlerde sıradan bir tarih gibi görünür. 27 Mayıs Darbesi, 27 Mayıs 1960 tarihinde yapılan ve Türkiye Cumhuriyeti tarihinde gerçekleşmiş ilk askerî darbe. Ayrıca 27 Mayıs Askerî Müdahalesi,[27 Mayıs İhtilali veya 27 Mayıs Devrimi olarak da anılır. Başbakan Adnan Menderes, Dış İşleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu, Maliye Bakanı Hasan Polatkan idam edilmiş ve Cumhurbaşkanı Celal Bayar ile bazı hükûmet üyeleri tutuklanmıştır. 235 general ve 3.500 civarında subay emekliye sevk edilmiş, üniversitede bulunan 147 öğretim üyesi görevden alınmış[ve bazı üniversiteler kapatılmıştır. Türk demokrasi tarihinin kara lekelerinden biri olan, Anayasa ve TBMM'nin feshi, ülkenin başbakanı ve iki bakanının idamıyla sonuçlanan 27 Mayıs 1960 darbesinin üzerinden 66 yıl geçti. Çünkü o, bu ülkenin sadece buğday eken, pamuk satan, dışarıdan alan bir "tarım memleketi" olarak kalmasını istemiyordu. Fabrika diyordu. 1960 Temmuz'unda SSCB'ye gitmeye hazırlanıyordu. Resmî kayıtlarda "kaza" yazıyordu. Ama hedef ayakta kalmıştı. Çanakkale'de ilk şehitlikleri yapan subay. Cebinden para harcayıp ilk Çanakkale şehitliğini yaptıran, 1950-1956 yılları arasında Genelkurmay Başkanlığı yapmış olan Nuri Yamut Paşa, 29 Mayıs 1960'da tutuklandı Askeri darbe yaparak demokrasiye son veren Amerikan yetiştirmesi haydut subaylar tarafından evinden yaka – paça dövülerek alınmak suretiyle Yassıada'ya götürüldü. Ve idamla yargılanırken 5 Haziran 1961'de, Yassıada'da hapiste öldü. New York Times'ın satır aralarında dolaşan mesaj açıktı: "Politikasını değiştirmezse, sonuçlarına katlanır…" Bu insanlıktan nasibini almamış nefret kokan, mafyatik dilin bu günün mağrur ve pervasız mirasçısı, soykırımcı İsrail destekçisi ve işbirlikçisi, Alman İskoç kırması yaşlı kovboyu da aynı dili kullanıyor. Bu cümle sıradan değildi. Bugün artık daha net görüyoruz: 27 Mayıs sadece askerî bir müdahale değildi. Bu, Türkiye'nin kendi yönünü çizme iradesine vurulan sert bir darbeydi. Mesaj açıktı: "Kendi başınıza kalkınamazsınız. Kendi rotanızı çizemezsiniz. Size çizilen sınırların dışına çıkamazsınız." Ama tarih bir şeyi de gösterdi: Milletin iradesi bazen tanklarla bastırılır… O günün, 1950'den beri büyük bir farkla sandıkta yenilerek muhalefete düşmüş iktidarı yeniden ve yasal olmayan yollardan alabilmek için darbeleri teşvik eden CHP'si, her şeye rağmen, 1973'lere kadar (koalisyon ortaklığı hariç) bu aziz milletin oyu ile iktidar yüzü göremedi.

Bugün insanlığın utanç vesikası, Gazze'nin tepesine yağan bombalardan ibaret değil artık; Libya ile Mısır'ın ortasında, çölün kavurucu sıcağında çürümeye terk edilen ambulansların lastik izleridir. İçlerinde kıymetli- fedakar- diğergam bir arkadaşımızın da olduğu, Gazze'ye bir nefes, çocuklara bir yara bandı ulaştırmak için yola çıkan küresel Sumud Kara Konvoyu'nun önü bu kez, İsrail jetleriyle değil, Arap coğrafyasının kendi elleriyle diktiği demir bariyerlerle kesildi. Libya'nın doğusunu demir yumrukla yöneten Amerikan beslemesi, İsrail Muhibbi satılmış Halife Hafter güçlerinin, 30'dan fazla ülkeden gelen yüzlerce aktivisti günlerdir sınır hattında keyfi biçimde bekletmesi, içlerinden 10'unu göz altına alması, basit bir "güvenlik" ya da "evrak" meselesi değildir. Bu tablo, Gazze'nin etrafındaki ablukanın sadece Tel Aviv'den ibaret olmadığını, o kuşatmanın korkak diplomasiyle, sessiz rejimlerle ve utanç verici çıkar hesaplarıyla müttefik ülkelerin sınırlarına kadar genişletildiğini tescil ediyor. Bir yanda kürsülerden "insan hakları" nutukları atan Batılı başkentler, diğer yanda kardeş coğrafyanın sınır kapısında, güneşin altında ilaçları bozulan ambulanslar... Tarih, bu dönemin defterini kapattığında o sayfaya çok ağır bir hüküm yazacak: "Gazze yalnız bırakıldı... Ama ona gitmek isteyenler, kendi kardeşleri tarafından çölün ortasında yalnızlığa mahkûm edildi." O sınır kapısında bekletilen her bir ambulans, insanlığın son samimiyet testidir.