Egemenlerin gösteri sanatı bu!.. Hem İran'ı savaşın ortasından çekip futbol arenasına al ve etrafa "adalet" havaları at... Hem de milyonlarca izleyicinin gözleri önünde harca... *** Rusya yıllardır uluslararası spor karşılaşmalarından men ediliyor... Fakat ABD'nin ilkokul çocuklarını tepesine bombalar yağdırarak katlettiği İran'ı Dünya Kupası'na taşıdılar... Kamp yeri rezaleti, uzun yolculuklar, aramalar, vd. FIFA Başkanı Infantino, Yeni Zelanda maçı sonrası İran kampını ziyaret edip " her şeyin farkında olduklarını " anlattı... Bir gün "global seçkinler " tarafından budala tüketiciler yerine konulduklarını anlayacaklar... Sanki son bir "araştırma/yok lama" bu... Olay çoktan " hiperkapitalist gösteri sanatı"na dönüştü...

" Sessizlik bize meleklerden hediye" diyordu Christian Bobin; "Lakin artık istemiyoruz, bu hediyeyi açmaya bile kalkışmıyoruz." Ne fena! Sessizlik de ses ister... On küsur yıl önce köşemde şunları yazdığımı hatırlıyorum: "Günün ilk ışığı ile balkon kapısını açtım... Önce ezan sesi, sonra kuşlar... Derken kuşların bıraktığı yerde horozların devreye girişi... Sabah rüzgârı, ağaçların hışırtısı... Dinledim, dinledim, dinledim... Ve belki bininci kez idrak ettim ki, o güzel sessizlik ancak güzel sesleri dinlemekle cisimleşiyor." *** Aslında kuş seslerini neden severiz, diye düşünsek... Varsa "mutlak sessizlik" diye bir şey, ürkütücü olsa gerek, onu istemeyiz. Fakat ilk gece fena hayal kırıklığı... Kitap okuduğumda uğultu artıyor, tabletten film izlemeye kalktığımda içimdeki ses "İyi de, bunun için buralara kadar gelmene ne gerek vardı?" diye sorguluyor. Sabaha karşı saat 4'te... Sarı yapraklı bir defterin kenarına "Hep bir ses vardır, boşluk sandığımız uçurumun dibinde bile yankılanan bir ses... O daima bir çağrıdır" yazmışım... "İnançsız onu çığlık sanır... Oysa apaçık çağrıdır."

Doğruymuş, Montella gerçekten "Bin zafere bedel bir maç oldu" demiş... Dilim tutuldu! *** 24 yıl sonra gittiğimiz Dünya Kupası'nda bütün fırsatları harcadıktan sonra ABD'nin yedek kadrosunu son saniye golüyle yendik diye beynimizi yakacak kadar sevinecek değiliz. *** Bizim futbolcuların diline pelesenk olmuş: "Baskı altındayız, baskıyla baş edemiyoruz" deyip duruyorlar... *** Şunu da yaşadık ya... Hakan Çalhanoğlu 'nun eşi, Milli Takım taraftarlarını eleştirip şöyle demiş: "Siz futbolu değil, sonucu seviyorsu nuz." Yahu orası Dünya Kupası... 60 hücum girişimi diye anlatılan topla oynayıp durmayı "futbol oynamak" sanmak ciddi problem... Hayatı kovalama, hayatını kur! Hayata takılma, ona "mana" kazandır! *** Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın bu hafta dile getirdiği şu söz, kamu kurumları ve belediyelerde çalışanların göreceği yerlere asılmalı: "Vatandaşın kalbini kıran, icraat yerine şov peşinde koşan yaklaşımı tasvip etmemiz mümkün değildir."

"Abi sen de mi, beynini mi yaktın abi, bilimi bırakıp abi komplo teorilerine mi sardın" gibi itirazları falan dinlemem... İsterseniz, öyle ceketini sımsıkı ilikleyip ezberleri tekrarlayan tonla yazar çizer bulursunuz... Lakin Venezuela depremine dair şüphelerim ile "deprem üretme teknolojisi" ne dair öğrendiklerim arasındaki bağ artık şunu net söylememe yol açıyor: Karar verdiler ve kısa bir zaman dilimi içinde... Bir bağımsız ülkeyi hızla "köleleştiriyor"lar... Son darbeyi, siz deyin HAARP ile, ben diyeyim "yeni kuşak emperyalist yapay deprem teknolojileri" ile vurdular Venezuela'yı... "Venezuela'daki fay bomba gibi patladı... Yarım dakikada birbirine yakın iki merkezde, iki ayrı ve büyük deprem... Sonuç: Cehennem..." Ya tabii tabii! 39 saniye farkla iki ayrı deprem... İki ayrı "bomba" yani! *** Bizim 2023 depremlerinin ve Ortadoğu'daki pek çok depremin de en baştan mercek altına alınması gerekiyor.

Güvercinlere yem serpmenin keyfini ve inanmayacaksınız ama kuşların o sırada tek tek şımarışlarını... "Karşıya motor-05441782020" yazılı tabelayı... Bembeyaz iskelenin çürümeye başlayan yanlarını... *** Gözlerini kapat diyor içimden bir ses, kapatıyorum... Ve her şey konuşmaya başlıyor. Gözlerim açıkken uğuldayan kulaklarım birden arınıyor, sesler berraklaşıyor. Gözlerimizi yumup dinlemeye başladığımızda birden eşyalar konuşmaya başlıyor; çok hafif poyraz esintisi bile şarkı söylemeye başlıyor... *** Byung-Chul Han mı demişti, tam hatırlamıyorum, bakmaya da üşendim... "Gözlerimizi kapatmak bugünün hız toplumundan kaçmamıza kapı açar" gibi bir cümle... Altına imzamı atıyorum şu an... Modern hayat bizi "hiper uyanık" insanlar olmaya zorluyor. Tersine... "Yaşıyor olma" hâliyle aramda bir dostluk duygusu gelişiyor ağır ağır...

Dünyanın sonuna odaklı konferanslar veren ve "Ben deccalden endi şe etmem, ortaya çıksın iste rim" diyen bir ultra zengin... Bir teknoloji girişimcisi, PayPal ve Palantir'in kurucusu, politik aktivist ve ultra milyarder olan Peter Thiel meğerse kalburüstü 200 kişiye önderlik ediyormuş... Tam 20 yıl önce kurulmuş Dialog cemiyeti... Epey "iş" yapmıştır yani... *** Bizim kamuoyumuz böyle şeyleri konuşmaya pek alışkın değil... Gerçi artık Özgür Özel ve Kılıçdaroğlu'yla da idare edemiyoruz ama bir türlü "dünyanın tamamına ilişkin komplolar" gibi meselelere gelemiyoruz... Diyalog (Türkçe hâliyle yazmayı tercih ediyorum) cemiyeti "kıyamet çi" bir yapı... Yapay zekâ, iklim sorunları ve nükleer savaş korkusuyla önce bir "kıyamet duygusu" oluşturmayı, sonra da küresel bir yönetimi amaçlıyorlar.

Bu "hissetmek" falan değil, geniş anlamıyla "bilmek"tir... "Bir saat önce kalktım, içim bir tuhaftı ama yine de ev ahalisine güzel bir kahvaltı hazırladım. Tv karşısına geçtim. 2. dakikada golü yedik. Yerimden kalkıp yatağa geri döndüm. Daha uzun zaman var, alırız bu maçı dediler ama biliyordum; bize üç maç daha yaptırsalar yine de bu turnuvada tutunamazdık. Bizimkilerin akılları başka yerdeydi, görünüyordu..." *** Bir şeyi hep unutuyoruz... Her konuda... "Karşılaşma anı"nın gücünü ihmal ediyoruz. *** Kaya Çilingiroğlu milli takım felaketini irdelerken çarpıcı bir şey söyledi... "Düzelmek kolay değil... Yönetici, menacer, teknik direktör, futbolcu; bir kişi bile sistemin gerçekten düzelmesini istemiyor ki..." *** "Baskı inanılmaz biçimde büyük" müş... "Maçın başında golü yiyince her şeylerini ortaya koyamamış "lar... Medyamız hala 90'lar stili demeçler ünlülerden... Baskı görmemişsiniz siz... Asgari ücretli aile babası, kredi ödemeleri yaklaşan iş adamı, ÖSYM sınav takvimi içinde anası ağlayan öğrenci, alt liglerde oynayan ve gelecek sezonu nasıl geçireceği hala belli olmamış futbolcu...

Bakmak ile dinlenmek arasındaki bağı hiç düşündünüz mü? *** 80'li yıllara ait tanınan meşhur bir araştırmadır... Profesör Roger Ulrich, Pennsylvania'da bir hastanede safrakesesi ameliyatı geçiren hastaların kaldıkları odanın ağaçlıklı bir manzarası varsa daha çabuk iyileştiğini ve daha az ağrı kesiciye ihtiyaç duyduğunu fark etmişti... Tabii yıllar geçip safrakesesi operasyonları "Bugün ol, yarın sabah taburcu edil" modeline dönünce pek tutulan bu araştırma zamanla unutuluverdi... Tabiatın ortasında olmak iyileşmeye yetmiyordu ama ister pencereden dışarı, isterse duvardaki resme bakarak yaşanan "dinlenme" duygusu iyileşmeyi hızlandırıyordu... Dinlenmek başka bir şey ve hem "dışarıdaki" hayatla hem de zihnimizle (gördüğümüzle) doğrudan bağlantılı... Hepimizin "içinde" önce dinlenip sonra ağır ağır iyileşmesi gereken bir yerlerimiz vardır, eminim...

Müthiş uyarı... "Şimdi insanlığın kolektif hafızasını silme, yeniden yazma ve kontrol etme gücüne sahipler. Bu düzeydeki gücü daha önce hayal bile edemezdik. Farkında mısınız?" (Julian Assange) Haklı! Saldıran Avrupa... "iyiler" diyoruz. Hele hele bazı şeyleri baştan öğrenmemiz, baştan düşünmemiz gerekiyorken, "Gelsin bir aforizma, havamız olsun" tavrı yok mu, feci... *** X'te salağın biri kendini çok akıllı sanıp Kongo bayrağını kıçına don diye giymiş tribünde dans eden Afrikalıyı aşağılıyor... "Bayrağını öyle kullanırsan, bit kadar Belçika gelir seni sömürür" diye yazmış... Belçika'nın o adamların kollarını keserek, çocuklarını öldürerek köleleştirdiğini şu "muasır ve altın değerindeki" eğitimin sana öğretmediyse, yazık... *** FIFA Dünya Kupası diyorlar... Göz göre göre yalan... ABD Dünya Kupası...

Şöyle: " Amerika Birleşik Devletleri ile İran İslam Cumhuriyeti arasında bir barış anlaşmasına varıldığını memnuniyetle duyuruyoruz. Her iki taraf da Lübnan dahil olmak üzere tüm cephelerde askeri operasyonların derhal ve kalıcı olarak sona erdirildiğini ilan etmiştir. " İçinizden "Yahu Lübnan'da ABD değil, İsrail savaşmıyor muydu?" diye sormuşsunuzdur... Ama Tahran masaya "Tamam, Hizbullah demek, ben demek... Barış olacaksa, Hizbullah operasyonlarını durdururum, ya sen Netanyahu'yu ne yapacaksın?" diyerek oturduğunda... Washington da "Büyük İsrail" kimliğini takınıp mutabakatı kabullenmek zorunda kalıyor... Ama aylardır ekranlarda antiemperyalist takılan ve barış olacağı ortaya çıkınca haykıra haykıra "Eh, İran kafasına bombaları yiyince savaş gerçeğini kavradı arkadaşım!.. Tabii barışa razı olacak, tabii ki nükleerden vazgeçecek" diyerek kıkırdamaya başlayan yorumculara hiç ihtiyaç yok! "Dünya değişecekse yine ABD'nin önderliğinde değişecek" iddiası bir süre daha ayakta kalacak...

Sadece çocuklar neşeyle çığlıklar atsa... Çocuklar mutlu oluyor... Ben hep ne olup bittiğine çok da aldırmayan çocuklar görüyorum... *** Hem doğruya doğru... Çocuklar ilkokulu veya ortaokulu bitirmenin hayatta bir "mezuniyete" falan tekabül etme diğini öyle iyi biliyorlar ki... Öğretmen 4 yıllık öğrencileri gidiyor diye hüngürdüyor, çocuklar da sevinecekleri yerde biraz şaşkın biçimde öğretmenlerine katılıyor. Sınıflar fenomen öğretmenler ve histerik veliler tarafından okul alanı olmaktan çıkarılıp sosyal medyaya içerik üretim merkezi haline gelecekse, işimiz var demektir...

Çengelköy'deki genç kız bana dönüp "Beş dakika şurada bir yere gideceğim, eşyalarıma göz kulak olur musunuz?" demiş ve yarım saat ortadan kaybolmuştu... *** Sanki yalnızca ailemiz, yetişme biçimimiz, işimiz gücümüz değil... İçinden geçtiğimiz semtler, yaşadığımız yerler de bizi "inşa" ediyor... *** Yılın büyük bölümünü Frankfurt'ta geçiren komşum sırf İstanbul'u gezmek için bir haftalığına geldi. Biz yorgunuz... İstanbul yorgunu... Eh tabii gezer İstanbul'u... Esentepe mesela "her yer" olabilir... Dibine kadar İstanbul olan Eyüp ilçe merkezinden biraz dışarı doğru çıkıyorsunuz, İstanbul bitiyor ve bambaşka bir kentin semtleri başlıyor. *** Geçen gün 50 yaşlarındaki bir tanıdık, "Birisi Karaköy'den Üsküdar vapuruna binmek ile Kadıköy vapuruna binmek arasındaki farkı yazsa keşke" dedi...