Hikâye, Roma İmparatorluğu'nun "Galya" adını verdiği topraklarda başlar. 481 yılında Kral Clovis'in farklı kabileleri tek çatı altında toplamasıyla Fransa'nın siyasi temelleri atılır. Versailles Sarayı'ndan ülkeyi yöneten XIV. Louis, devlet gücünü tek elde toplar ve Fransa'yı Avrupa'nın en güçlü ülkesi haline getirir. 1789 Fransız Devrimi ise yalnızca Fransa'nın değil, insanlık tarihinin yönünü değiştirir. Fransa'da yaşayan ve her devirde insanlığın nefs-i emmaresi özelliklerini tasiyan, her nerede yaşıyorlarsa orada fitne tohumlarını eken Yahudilerin içinden Robespierre gibi şahısların fitne kıvılcımını ateşleyerek ön ayak olması sonucu, Bastille Hapishanesi'nin basılmasıyla başlayan süreç, krallığın yıkılması, cumhuriyetin ilanı ve "Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik" ideallerinin dünyaya yayılmasıyla sonuçlanır. Fransa, 21. yüzyıla girerken artık yalnızca bir Avrupa ülkesi değil; nükleer gücü, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ndeki daimi üyeliği, kültürel etkisi ve Avrupa Birliği'nin kuruluşundaki öncü rolüyle küresel bir aktör konumundadır. Bununla birlikte caddelerdeki durgunluk Fransa'nın Afrika'daki yıllık 500 milyar dolarlık gelirinden mahrumiyetinin izlerini yansıtmakta olduğunu söyleyebilirim.

19. yüzyılda bir teknoloji ithalatçısı olan Osmanlı, Avrupa'dan demir yollarını, buharlı gemileri ve dikiş makinelerini getirirken, Anadolu insanı bu yeniliklere kısa sürede uyum sağladı. Osmanlı'nın ilk demir yolu hattı, 1866 yılında İzmir ile Aydın arasında hizmete girdi. Ardından İzmir-Kasaba (Turgutlu) hattı geldi. Osmanlı, buharlı gemiyle ilk kez 1827'de "Buğu Gemisi" adıyla tanıştı. 1901 yılında Harput, Malatya, Diyarbakır ve Musul'da 322 makine satılırken, 1905'te sadece İzmir'e 80 bin dolarlık Singer dikiş makinesi ithal edildi. Araştırmayı kaleme alan Siirt Üniversitesi'nden Dr. Emrah Yılmaz, Osmanlı'nın teknolojiye pragmatik yaklaştığını belirtiyor: "Demir yolları ve buharlı gemiler yaygınlaşırken, deve kervanları ve yelkenliler tamamen ortadan kalkmadı; uzun süre birlikte var oldular. Osmanlı ne teknofobikti ne de teknolojiyi olduğu gibi kopyaladı. Kendi ihtiyaçlarına göre uyarladı." Dr. Yılmaz'a göre, 1914'e gelindiğinde Singer'in Osmanlı'da 200'ün üzerinde acentesi vardı ve dikiş makineleri, Batı medeniyetinin bir simgesi olarak görülmekle birlikte, ev ekonomisine katkısı nedeniyle benimsenmişti.

*** Hep böyleydi eskiden beri. Ben dağ başındayken de, ben şehirdeyken de O, hep arardı, hâl hatır sormak için. *** Oldum olası, çocukluğumdan beri bu tarz "özgün" kişiler hep dikkatimi çekmiştir. Hepsinin en temel belirgin özelliği hep aynıydı, benzerdi: Tevazu ve doğal bir samimiyet. Neydi bu: Yaşına başına bakmadan, cebine, konumuna bakmadan seninle sen gibi olan, sen gibi konuşan bir "insan" olmak. *** Sonradan düşündükçe, çocukluğumun ve gençliğimin İstanbul'unda yaşadığım semtlerde Fatih'te, Çengelköy'de, Üsküdar'da aslında merhum hoca babamın etrafında ne kadar da çok böyle "insan" varmış. *** "İnsan" "insan"ı buluyormuş oysa. Üsküdar'da Ayazma, Salacak, Şemsipaşa, Kaptanpaşa, İmrahor, İhsaniye, Selimiye gibi Osmanlı bakiyesi tarih kokan güzelim mahalle aralarında ya da Isparta Eğirdir'de birlikte gezerdik, neşeli sohbetler ederdik. "İnsan"lar "güzel"di çünkü. *** Bu satırlara kadar ailemize, özel hayatımıza girmiş ve Türkiye'nin de siyaseten inişli çıkışlı, dalgalı dönemlerindeki "milli" ve "cesur" duruşuyla milletimizin gönlünde taht kurmuş bir insanın profiline ilişkin küçük dokunuşlar yaptık. Yurt içinde ve yurt dışında nice gönüllere dokunmuş ve hala da maddi-manevi dokunmaya devam eden güzel bir insan.

Nasıl ki "yeni dünya düzeni" kendi kutsallarını inşa ederek geliyorsa, "işini kolaylaştıracak ve yerini sağlamlaştıracak yeni mekanizmalara" ihtiyaç duyuyorsa, bunun için de her başlığı ya sil baştana ya da revize sürecine tabi tutuyorsa; Turan Koridoru'nun da sağlamlaşabilmesi için dokunduğu/dokunacağı her başlığı kendine has kutsalları üzerinden "ortak bir mekanizmaya" bağlayıp ihya etmesi gerekiyor. Turan Koridoru, Kalkınma Yolu Projesi, Suriye Ticaret Yolları, Avrupa güzergahı, Akdeniz ve daha nicesinin "buluşmak zorunda olduğu" bir ticaret kavşağı ve lojistik merkezidir Türkiye. Bu noktada "terörsüz Türkiye ve iç cepheyi güçlendirme" kararlılığının önemi ortaya çıkıyor. Şimdiye kadar "uluslararası siyaset ekonomisi" kavramı ile hareket eden dünya, şimdiler de "uluslararası ekonomi siyasetini" keşfetmeye başladı. Geçmişte akrabalık, aşiret, soy bağı, ideoloji yoldaşlığı, yönetim aidiyeti, siyaset ilişkileri ile şekillenen uluslararası ilişkiler şimdi yerini "aleni ekonomik ittifaklar" ile beliren iş birliği mekanizmalarına bıraktı. Zira savaşlar ve kaoslar eşliğinde var olma mücadelesi veren ülkeler temin zincirlerinin aksamasıyla alternatifler yaratma ve kendine has "ihya ittifaklarını" oluşturma gereksinimleri duydu.

Bir ara araya girerek, "Merhaba gençler," dedim, "Sizce yeni başkan Fenerbahçe'yi bu kez şampiyon yapabilir mi?" Yüzlerinde tebessümle, "Abi, geçmişte bizi üst üste şampiyon yapmıştı, yine yapar diye düşünüyoruz," dediler. Sembolik bir Fenerbahçeli olarak onlara, "Kim hak ediyor ve dürüstçe gayret ediyorsa, Allah ona muvaffakiyet nasip etsin," diyerek dua ettim. İnsanın hangi işle meşgul olursa olsun, işini en güzel şekilde yapması ve "iyi insan" olmaya gayret etmesi gerektiğinden bahsettim. Onlara dönüp, "Bana sorsanız, 'Bu yaşa nasıl geldin, hayat nasıl geçti?' diye; size vereceğim cevap sadece birkaç saniyeden ibaret olur. Büyük bir süratle geçti. Dönüp siz de kendi geçmişinize baksanız, çocukluğunuzdan bu yana geçen zamanın birkaç saniyelik bir rüya gibi olduğunu göreceksiniz. Zira dünya hayatı zerreler aleminden başlayıp ebede uzanan o büyük yolculuğun sadece çok kısa bir durağı," dedim. "Dünya bir misafirhanedir. İnsan ise onda az bir zaman kalan ve vazifesi çok bir misafirdir." (Mektubat) Gençlerin gözlerindeki pırıltıyı, dikkatle ve adeta "Lütfen devam et" der gibi bakışlarını görünce, otobüs gelene kadar muhabbeti derinleştirmeye karar verdim. Gençleri usandırmamak adına, "Gençler, sizi daha fazla yormayayım," diyerek durmak istedim ama ikisi birden, "Hayır abi, lütfen devam et, ilk defa böyle farklı ve ufuk açıcı şeyler dinliyoruz," diyerek kalmamı istediler. Otobüsleri geldiğinde, "Abi, bize bunları anlattığın için çok teşekkür ederiz," diyerek memnuniyetle ayrıldılar. "Sizlere müjde! Mahlûkat içinde en mümtaz ve mükemmel ve zîhayat içinde en zîşuur ve mükellef... ve dâimî bir hayata namzet bir insan-ı mü'min, o Rahmân'ın ibâdıdır." (Mektubat) Demek ki, sadece birkaç dakika süren bir futbol muhabbetinden bile bir anda hakikat deryasına kapı açabiliyormuşuz. Elbette devletin ve ailelerin ahlaklı bir nesil yetiştirmede sorumluluğu büyük; fakat "Neme lazım" demeden, "Bu gençler bizim evlatlarımız, bu vatanın geleceği" diyerek taşın altına elimizi koymak da bizim en büyük vazifemizdir. Otobüste giderken gençlere verdiğim şu nasihati de hatırladım: "Okula giderken hocalarınıza saygı göstermeniz, sokaktaki insanlara, hanımlara efendice davranmanız, kendinizin de bir kız kardeşi olduğunu unutmamanız bile ahlaki bir entelektüelliktir. İnsan, hiç üniversite okumadan da güzel ahlakı kuşanarak yüksek bir ruha sahip olabilir. Yeter ki hakikate iştahlı olsun." Son olarak onlara anlattığım ve yüzlerini güldüren Nasreddin Hoca fıkrasını düşünerek yazımı nihayete erdirmek istiyorum.

Özellikle aile içinde gerçekleştirilen el emeği faaliyetleri, hem ekonomik açıdan katkı sağlamış hem de insanlara kendilerini daha değerli ve faydalı hissettirmiştir. Üretmek, insanın kendini geliştirmesinin en etkili yollarından biridir. Çünkü insan, alın teriyle ortaya koyduğu değerin kıymetini daha iyi bilir. Üretim aynı zamanda toplumların gelişmesinin temel unsurlarından biridir. Bir insanın ortaya koyduğu emek, çoğu zaman sadece kendisine değil, çevresine de fayda sağlar. Oysa el emeğiyle ortaya çıkan her ürünün ardında sabır, özveri ve birikim vardır. Üretmek; insanın yeteneklerini geliştiren, ruhunu besleyen, kültürü yaşatan ve geleceğe umut taşıyan en değerli güçlerden biridir. Çünkü insan, ortaya koyduğu emek kadar iz bırakır.

"İstanbul'da da vardı böyle ama İmamoğlu temizledi hepsini" hani kulaklarımla duymasam inanmazdım. Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı'nın o dönem adeta müsilajla mücadele seferberliği başlatmış olması en azından konuşmayı yapan kişinin zihninde hiç yer etmemiş... Aynı şekilde İmamoğlu'nun "Yapraklar bizi alkışlıyor" diye gündeme gelen "Silahtarağa İleri Biyolojik Arıtma Tesisi Projesi" ni iptal ettiğini de duymamış olmalı... Tabii bunu tüm CHP seçmeni için söylemek mümkün değil. Örneğin Bakan Kurum'un dalış görüntüleriyle gündeme gelen İzmit Körfezi'nin kurtarılması operasyonunda "Dip Çamuru Ormana Döküldü" haberi yapılıyor... Sonra bakanlık "Tüm çalışmalar bilimsel temelde TÜBİTAK ve üniversitelerle iş birliği ile yapıldı. Dip çamuru tehlikesiz atıktır ve orman vasfını yitirmiş çorak araziye dökülmüştür. İleride bu bölge de rehabilite edilip orman haline getirilecek " mesajı veriyor. Özetle CHP sağlam bir muhalefet üretemediği için medyası da CHP'lileri de depresyona sürüklüyor. Samimiyetle Atatürk'ün partisi diye CHP'ye gönül veren kitle artık CHP medyasını da izlemiyor. Zira, "Kavanoz kapağına oy veririm" anlayışı şehirlerimize, ülkemize de kaybettiriyor... AK Parti İstanbul'da başlattığı yeni kampanya ile "İstanbul beklemez" mesajı verdi... Daha önce de "Senin hayatından gidiyor" mesajı vermişti... "Kardeşi, kardeşe kırdırma; Türkler, Araplar, Kürtler ve Farslar arasında yeni fitne ateşleri yakma girişimleri başarısızlıkla sonuçlandı." Şimdi devam edelim... 2009 yılındaki " One minute " çıkışından bu yana Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın Siyonizm'in hedefinde olduğunu sanırım hepimiz kabul ediyoruzdur.., Bu yüzden bu durumda bir değişiklik yok. Bu yüzden de " Erdoğan, Fidan, Kalın üçlüsünden mutlaka kurtulmalıyız " mesajı veriyorlar. "Özgür Özel'i CHP Genel Başkanı olarak tanımalısınız. Özel, geleceğin Cumhurbaşkanı olabilir" Özetle Siyonizm cephesinde değişen bir şey yok... Eski ABD Başkanı Biden'ın "Bu kez darbeyle değil, Türkiye'deki dostlarımızla Erdoğan'ı devireceğiz" söyleminin ardından kurulan altılı masayı bir düşünün; Sonra o masayı kuran Kılıçdaroğlu'nun "Partimize sızan FETÖ'cüleri fark edemediğim için özür dilerim" itirafını üstüne koyun... ABD'de ölüp giden FETÖ elebaşı Fetullah Gülen'in " Güneydeki sevdiğimiz ülke " diye İsrail'e nasıl selam çaktığını bir hatırlayın... Sonra bir başka gün televizyon ekranında diyor ki; "Benim suçum ABD'nin İsrail'in bölgede planladığı düzene ve nizama uyum gösterecek makul bir aktör olmayı reddetmek. Onların tarif ettiği düzenin içinde yer almayacağımızı söyledik." Hani teklif nereden gelmiş, kime onların düzeninde yer alınmayacağı söylenmiş hepsi bir muamma... Erdoğan, Hamas'a " Kuvayi Milliye " diyerek destek oldu. Ancak ya Özgür Özel, Ali Mahir Başarır'a ne diyelim... Her ikisi de 2023 seçimlerinde Kılıçdaroğlu'nun yanlış aday olduğunu ancak ses çıkaramadıklarını söylüyor. Özel'in tam ifadesi şu; "Sistem öyle bir yere geliyor ki partinin genel başkanı aday olmak istediğinde, birisi çıkıp 'Ben buna isyan ediyorum' dese ve seçim kaybedilse bütün sorumluluk onun üstüne kalır." Üstüne Kılıçdaroğlu'na inanmadığı halde meydan meydan gezip milleti ikna etmeye çalıştığını söylüyor. Erdoğan'ın deyimiyle "2023'te pirom deyip göklere çıkardıkların Kılıçdaroğlu'na hain" diyenlerin, o günlerde aslında kendi ajandaları ve çıkarlarını korumaya çalıştığı anlaşılıyor. Aynı kadrolar millete de iki yıldır "Ülkeyi kurtaracak lider" diye İmamoğlu'nu pazarlamaya çalışıyordu.